ای کسانی که ایمان آورده‌اید، بالاخره شما به چه رنگی علاقه دارید؟

خودتان را ببوسید تا تنها هستید؛ بعدا وقت نمی‌شود.

بخورید. وگرنه می‌ریزندش توی حلق‌تان.

صبح‌تان را با یک لگد به دیگران آغاز کنید؛ قطعا آرام‌تان می‌کند.

هر وقت داشتند دورتان می‌زدند، خودتان را به رانندگی بزنید.

دلداری ندهید؛ دلداری خر است.

در تاکسی را برایش باز نکنید؛ سوارتان می‌شود.

هر وقت دل‌تان گرفت، انقلاب کنید.

ای کسانی که ایمان آورده‌اید، بهتر است زندگی کنید.

هیچ‌چیز را خوار نشمرید؛ روزی (بیشتر شبی) می‌رسد که گل‌های قالی خاطره است.

هر چیزی را فشار ندهید؛ شاید دولت خدمتگزار باشد.

رادیو گوش نکنید. بخوابید.

زود شعار ندهید؛ شاید عصر 28 مرداد باشد.

خیلی توی چشم نباشید؛ کورتان می‌کنند.

مهره‌ی دیگران نباشید، که به وقتش پیچ‌تان کنند.

بغل کنید همدیگر را؛ سرایت نمی‌کند.

گول نخورید؛ ایدز که ربطی به پارازیت ندارد.

مراقب خودتان باشید؛ این‌جا دیر بجنبید، شهید می‌شوید.

فرار کنید پیش از آن که محبت کردن، وظیفه‌ی شما بشود.

تنها بمانید و فقط با کسی باشید، که نیازی به توضیح دادن برای او نباشد.

فعال اینترنت باشید تا اگر دستگیرتان کردند، خبر به بابای‌تان برسد.

ای کسانی که ایمان آورده‌اید، به کسی چه مربوط؟

بخوابید بابا؛ پاییز است و وقت جنبش نیست.

با سرودهای نامجو انقلاب نکنید؛ فرزندان انقلاب بی‌تربیت می‌شوند.

شعر نگو عزیزم، حرف بزن.

مرد باشید و مثل یک مرد جلوی همه گریه کنید.

آدم ها را برعکس غذا خیلی نجوید؛ به هر حال روی دل می مانند.

با هم حرف بزنید؛ گوگل‌ریدر یک کلاغ چهل کلاغ است.

قبل از پیشنهاد کار اول سوابقش را بررسی کنید؛ شاید رئیس‌جمهور بوده باشد.

پ.ن:  این پست به شدت به علی مصلح تقدیم شد.

خودتان باشید، چون به زودی دیگر خودتان نخواهید بود.